Αττίλας 3 στην Κύπρο και “λύση” χειρότερη κι απ’το σχέδιο Ανάν

Μετά και τις τελευταίες προκλητικές, αλλά αναμενόμενες ενέργειες της τουρκικής πλευράς στα κατεχόμενα της Κύπρου, πλέον είναι ορατός ο οδικός άξονας του Ερντογάν. Η λύση για την άλλη πλευρά δεν είναι μία δίκαιη και βιώσιμη λύση, όπως έχει τεθεί εδώ και δεκαετίες από την ελληνική πλευρά και τους διεθνείς οργανισμούς. Η διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδία ως δίκαιη και βιώσιμη λύση αποτελεί απλά το ‘’φερετζέ’’ ενός νέου σχεδίου τύπου Ανάν, αλλά επι τα χείρω.

Ο Ερντογάν επιβάλει ένα καινούριο πακέτο τετελεσμένων και εκβιασμών και σχεδιάζει να κάνει πράξη την κυοφορούμενη διχοτόμηση με απώτερο σκοπό την αναγνώριση ως ανεξάρτητου κράτους του κατεχόμενου τμήματος, διευρύνοντας παράλληλα το εύρος των «κεκτημένων» του Αττίλα, γιατί απλούστατα ξέρει ότι ουδείς θα τον εμποδίσει.

Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας φαίνεται να εξελίσσεται ανεμπόδιστα. Η Τουρκία, στην προσπάθειά της να ισχυροποιήσει τις αναθεωρητικές της επιδιώξεις, δεν ακολουθεί τον κώδικα της φοβικής σκέψης, όπως εμείς, ούτε και το σύστημα των αντιλήψεων το οποίο υιοθετούν οι διάφοροι σύμβουλοι ασφαλείας του Μαξίμου που ‘διαπρέπουν’’ στην χώρα μας, τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ που καθηλώνουν την στρατηγική σκέψη στον αστερισμό της ηττοπάθειας.

Τι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια? Μια Τουρκία που έχει ανοίξει πολεμικά μέτωπα σε όμορες χώρες της, (Συρία, Ιράκ, κλπ), ενώ δεν έχει υπάρξει απολύτως καμία διεθνή αντίδραση, τουναντίον, βλέπουμε τους κοινούς μας συμμάχους να επικαλούνται την σπουδαιότητα της γεωστρατηγικής θέσης της Τουρκίας, την μη επιβολή κυρώσεων, ακόμα κι αν το χαϊδεμένο τους παιδί συνάπτει αμυντικές σχέσεις με την Ρωσία ή την Κίνα. Το ερώτημα που τίθενται είναι, αν αύριο το πρωί επαναληφθεί ένας νέος Αττίλας στην Κύπρο, ποιος θα το εμποδίσει? Η λογική των πραγμάτων και οι προηγούμενες εμπειρίες δείχνουν μάλλον ουδείς.

Δυστυχώς για τις ελληνικές κυβερνήσεις, αυτό που βλέπουμε είναι να μην έχουν αντιληφθεί ή κάνουν πως δεν έχουν αντιληφθεί, ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται ως ένα κράτος δικαίου της Δύσης που σέβεται το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες, και επιπλέον δεν έχουν αντιληφθεί ότι στο ‘’dna’’ της, δεν υπάρχει η κουλτούρα του συμβιβασμού, αλλά μόνο η επιβολή του στρατηγικού της βάθους με πολεμικές επιχειρήσεις, στέλνοντας στα πεδία των μαχών αναλώσιμους οπλίτες της. Η Τουρκία, όπως έχει δείξει η Ιστορία, συμβιβάζεται μόνο μετά από στρατιωτικές ήττες και όχι με διπλωματικές συμφωνίες ή ψηφίσματα ή ακόμα και με την απειλή

Η ηττοπαθής και κατευναστική πολιτική δεν είναι “εφεύρεση” της παρούσας κυβέρνησης, η οποία δεν έχει αποδώσει, αλλά είναι δημιουργήματα των κυβερνήσεων των περασμένων δεκαετιών. Οι ‘’σημιτικές’’ τακτικές στην εξωτερική πολιτική από την δεκαετία του 90 και μετά, με τις διάφορες συμφωνίες Μαδρίτης, Ελσίνκι, Νταβός κλπ αναγνωρίζοντας τα δήθεν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας, εξέθρεψε το αχόρταγο τέρας κατά των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, αμφισβητώντας πλήρως την εθνική μας υπόσταση, όχι μόνο της Ελλαδικής επικράτειας, αλλά και της Ελληνοκυπριακής επικράτειας.

Σε πολλά διεθνή fora είμαστε απόντες και το χειρότερο η Τουρκία του Ερντογάν είναι σε όλα παρόντες με την υπογραφή και την βούλα των ‘’καλών’’ μας εταίρων. Φθάσαμε στο σημείο να έχουμε ως προτεραιότητα ένα “γαλήνιο καλοκαίρι” που όπως αποδεικνύεται ούτε γαλήνιο είναι, ούτε ήρεμο.

Τελικά αυτό που διαφαίνεται η αναθεωρητική Τουρκία είναι να έχει παγιώσει προς την διεθνή κοινότητα, μία ισχυρή αμφισβήτηση των συνθηκών διευθέτησης των συνόρων. Ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος σταδιακά διολισθαίνουν σε μία λύση που ευνοεί μόνο την Τουρκία. Η πρόθεση της Τουρκίας είναι να δημιουργηθούν δύο ξεχωριστά κράτη. Δεν είναι τυχαίο που ο Ερντογάν εξήγγειλε την κατασκευή προεδρικού μεγάρου και την ενεργοποίηση παροπλισμένων στρατιωτικών μονάδων στα κατεχόμενα (ναυτική και αεροπορική βάση).

Εάν η επιχείρηση του γεωπολιτικού εκτουρκισμού της Κύπρου δεν ακυρωθεί χθες, τότε η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας τίθεται σε ευθεία αμφισβήτηση και ουδείς εκ των συμμάχων θα σπεύσει να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη, για να εμποδίσει τον ακρωτηριασμό μιας χώρας που αρκείται να αναμασά αποφθέγματα και διάφορα κλισέ για τα Δίκια της, αλλά κατά τα λοιπά και επί της ουσίας, δηλώνει απρόθυμη να επιβιώσει.

Εδώ που φθάσαμε μία είναι η λύση: ή γινόμαστε Ισραήλ και μπορούμε να γίνουμε, και παράλληλα επαναφέρουμε το παλιό ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδος Κύπρου και όχι το ‘’η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται’’, θέτοντας το δικό μας casus belli και παράλληλα, αλλάζουμε το αμυντικό μας δόγμα από το ‘’δεν διεκδικούμε, αλλά και δεν παραχωρούμε’’, στο ‘’διεκδικούμε είτε με διπλωματικά όπλα, είτε με πολεμικά όπλα’’, δεν θα υπάρξει κανένα μέλλον για αυτό το Έθνος.

Το θεώρημα, ότι έχουμε μια χιλιετή ιστορία στη διάρκεια της οποίας πορευτήκαμε μέσα από συμπληγάδες και παρόλα αυτά επιβιώσαμε, δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα, καθώς οι εποχές έχουν αλλάξει, κι αν δεν ανακτήσουμε το εθνικό μας φρόνημα μέσα από στοχευμένες εθνικές πολιτικές και μία αντίστοιχη εξωτερική και στρατιωτική- δεν την λέγω αμυντική, αλλά στρατιωτική- πολιτική, το τέλος θα είναι να ξανά κλάψουμε χαμένες πατρίδες, αν δεν αντιληφθεί το πολιτικό σύστημα ότι ο διπλωματικός χρόνος τελειώνει και η Ελλάδα πρέπει αναλάβει χθες πρωτοβουλίες για επιβολή κυρώσεων.

_________

* Μιχάλης Χριστοδουλίδης | Τομεάρχης Ενέργειας & Περιβάλλοντος | Ελληνική Λύση Κ. Βελόπουλος
* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο militaire.gr